Tante Mila zet zich in voor Zuiderzeewijk

0
1841
Foto: Wierd Massink

In de serie “Kopstukken” brengen we interessante, bekende, minder bekende, opmerkelijke Lelystedelingen onder de aandacht. Deze aflevering….

Wie: Mila Romijn

Wat: Vrijwilligster

Mila, door buurtkinderen Tante Mila genoemd, zet zich al 26 jaar in voor het vergroten van de leefbaarheid in de Zuiderzeewijk. ‘Ik ben al heel lang vrijwilliger in de wijk en ik weet wat er speelt. Veel mensen hebben het moeilijk omdat ze geen baan hebben en moeten rondkomen van een minimum inkomen.’

Met haar overtuigingskracht en enthousiasme is het voor Mila niet moeilijk om medestanders te vinden voor haar ideeën. Ze heeft het hart op de goede plek en probeert het negatieve in het positieve om te zetten. ‘We moeten bij onszelf beginnen. Stop met klagen en neem het heft in eigen handen. Met inzet lukt alles. Soms vragen mensen mij ‘waar haal je al die energie vandaan?’ Dat is het juist, alles wat ik doe geeft me alleen maar energie. Natuurlijk zitten er mindere dagen tussen, maar alles wat ik doe is pure liefde en liefde geeft energie.’

Haar laatste project Met Inzet Lukt Alles (M.I.L.A.) is een moestuin waar buurtbewoners met elkaar in contact kunnen komen en hun eigen groenten en fruit kunnen kweken. ‘De tuin is van ons samen. De regel is: wie zaait mag oogsten. Mensen uit de straat kunnen ook thuis een plantje kweken en het later in de moestuin planten. Er komt een logboek waarop mensen bij kunnen houden wat ze zaaien en oogsten. Laatst heeft een Marokkaanse vrouw met munt uit de tuin verse muntthee gezet.’ De wijk mooier maken doe je door elkaar te helpen, vindt Mila.

Door haar vrijwilligerswerk komt Mila met veel mensen in contact. Ze kent veel schrijnende verhalen, maar er is één verhaal dat diepe indruk op haar heeft gemaakt. ‘Ik kwam een moeder tegen die met vier kinderen van een klein bedrag per maand rond moest komen. Ze stuurde alleen de oudste twee naar school omdat ze niet genoeg geld had om de kinderen eten mee te geven. Uit angst dat school erachter zou komen en jeugdzorg de kinderen uit huis zou plaatsen hield ze de jongste twee thuis.’

De initiatiefneemster is een doorzetter. Toen het plan voor de moestuin nog maar net in kannen en kruiken was, brak ze haar enkel nadat ze uitgleed op straat. Het herstel verliep langzaam maar in de tijd dat niet kon lopen ging ze vol passie door met haar project. ‘Stilzitten is een straf voor mij,’ zegt ze lachend. ‘Mijn bed stond in de woonkamer en ik nodigde iedereen uit om bij mij thuis te vergaderen en plannen door te spreken. Vrienden, kennissen, familie: uit alle streken kwamen mensen langs om mij te bezoeken of me te helpen. Op dat moment besefte ik wat voor rijk persoon ik ben.’